Για τη συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας στην κινητοποίηση της 13ης Μαΐου.

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΜΗΔΕΝΙΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΠΡΟΑΝΗΓΓΕΙΛΕ Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ

Οι Παρεμβάσεις ΠΕ και ΔΕ χαιρετίζουν τους  εκπαιδευτικούς μόνιμους και αναπληρωτές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ και πήραν μαζικά μέρος, παρά τη μικρή προετοιμασία, στις κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα και στο υπουργείο Παιδείας.

Καμιά δέσμευση για διορισμούς, προσλήψεις αναπληρωτών φέτος. Δεδομένη η υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης και η αναζήτηση τρόπων εξοικονόμησης εκπαιδευτικού προσωπικού, μέσω των περικοπών μορφωτικών και εργασιακών δικαιωμάτων και η προσαρμογή της στα μνημόνια, στην εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, στις εκπαιδευτικές  κατευθύνσεις της ΕΕ, στις απαιτήσεις τραπεζιτών και κεφαλαίου.   

Αυτή είναι η ουσία της συζήτησης που έγινε στη συνάντηση των ΔΣ ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, με τον υπουργό παιδείας, κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης των εκπαιδευτικών α/θμιας και β/θμιας εκπαίδευσης, την Παρασκευή 13 Μάη.

 Με μελανό σημείο τη στάση των πλειοψηφιών σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, να μη συμμετάσχουν εκπρόσωποι των συντονιστικών των αναπληρωτών και των γονιών, χάριν μιας «αποτελεσματικότερης συζήτησης», όπως ισχυρίστηκαν.

Ο υπουργός δήλωσε ανερυθρίαστα ότι διορισμοί μονίμων δε θα γίνουν. Θα διοριστούν μόνο όσοι έχουν δικαιωθεί από δικαστικές αποφάσεις. Με δεδομένο ότι η αξιολόγηση από τους Θεσμούς δεν έχει ολοκληρωθεί, ότι κονδύλια δεν υπάρχουν και ο χρόνος δεν επαρκεί, η περίφημη εξαγγελία για 20.000 διορισμούς μετατίθεται για την επόμενη τριετία.

 Άρα υπάρχει πολύς χρόνος (!) για να συζητήσουμε επί του τρόπου διορισμού με ένα μικτό σύστημα που δεν θα αποκλείει τους αναπληρωτές που δουλεύουν δεκαετίες, αλλά και όσους είναι νέοι και δεν διαθέτουν αξιολόγηση από διαγωνισμό ΑΣΕΠ.

Ο υπουργός δε δεσμεύτηκε ότι ο αριθμός των αναπληρωτών που προσλήφθηκε φέτος (πάνω από  23.000) θα είναι τουλάχιστον ο ίδιος το Σεπτέμβρη.

Υποσχέθηκε ότι πιστώσεις για αναπληρωτές θα εξασφαλιστούν και από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, εκτός από το ΕΣΠΑ, αλλά δε δεσμεύτηκε ούτε πόσα κονδύλια θα είναι αυτά, ούτε πόσες προσλήψεις θα γίνουν.

Αρνήθηκε να πει πόσα τμήματα ένταξης θα συσταθούν από την νέα χρονιά  και  άφησε θολό  το ζήτημα της παράλληλης στήριξης και της στελέχωσή της με αναπληρωτές. Στην ειδική αγωγή και στο ΕΕΠ και ΕΒΠ θα γενικεύσει την κοινωφελή εργασία σε συνεργασία με τους Δήμους και το υπουργείο εργασίας και θα μετατρέψει τα 5μήνα σε 9μήνα.

Για το ΦΕΚ που ορίζει ότι και οι δύο γονείς πρέπει να δουλεύουν για να μπορούν τα παιδιά τους να φοιτούν στο ολοήμερο δήλωσε ότι θα το αλλάξει!!!  και μέχρι να γίνει αυτό  στα σχολεία να εγγράφονται τα παιδιά σε διπλές λίστες : στη μια τα παιδιά  που δουλεύουν οι γονείς και στην άλλη τα παιδιά που οι γονείς τους δε δουλεύουν. Κάθε νοήμων άνθρωπος καταλαβαίνει ότι η κυβέρνηση επιμένει στη γραμμή να φοιτούν στο ολοήμερο μόνο τα παιδιά που δουλεύουν  και οι δύο γονείς. Η λογική αξιοποιώ μόνο όσους εκπαιδευτικούς έχω, αρκεί να μην κάνω προσλήψεις, φαίνεται να επικρατεί κι εδώ.

Ο υπουργός προανήγγειλε το κλείσιμο των ολοήμερων σχολείων που μειώνεται ο μαθητικός τους πληθυσμός στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς λέγοντας χαρακτηριστικά  «δεν μπορούν να υπάρχουν ολοήμερα με 4 παιδιά». Για πρώτη φορά με επίσημο τρόπο ανακοινώνεται -η κατά περίπτωση- στη διάρκεια του χρόνου λειτουργία του ολοήμερου.   

Στο θέμα των νηπιαγωγείων ισχυρίστηκε ότι αυτά με την ένταξη των προνηπίων θα αυξηθούν ενώ δεν απέκλεισε την συγχώνευση τμημάτων.

Στο αίτημα για απόσυρση της υπουργικής απόφασης για τα δημοτικά σχολεία και της τροπολογίας για τα νηπιαγωγεία υπερασπίστηκε το σχολείο ΕΑΕΠ στην εκδοχή ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, το οποίο αποτελεί  συνέχεια της συντηρητικής αναδιάρθρωσης στην εκπαίδευση των προκατόχων του.

Η πολιτική του υπουργείου είναι σε πλήρη ευθυγράμμιση των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΟΟΣΑ, που θεωρούν ότι το δημόσιο σχολείο πρέπει να έχει «αποτελέσματα» με όσο το δυνατόν λιγότερο οικονομικό κόστος.

Όλο το  ιδεολογικό οπλοστάσιο του κεφαλαίου, της κυβέρνησης ,  της τρόικα της ΕΕ και του ΔΝΤ χρησιμοποίησε ο υπουργός λέγοντας «ότι τα ζητήματα της εκπαίδευσης και των διορισμών δε λύθηκαν όταν υπήρχε ΑΕΠ 230 δισ. Ευρώ, τι θέλετε να κάνουμε τώρα που είναι 170 δισ.».

Χρησιμοποίησε επιχειρήματα των προκατόχων του, τόσο για την οικονομική κατάσταση της χώρας που δεν επιτρέπει να γίνει ότι χρειάζεται στην εκπαίδευση όσο και για εκπαιδευτικούς που δεν κάνουν το πλήρες ωράριό τους ή πλεονάζουν αλλά και ότι το διδακτικό ωράριο των εκπαιδευτικών είναι μικρό. Με αυτά τα επιχειρήματα απάντησε, στο ερώτημα για την αφαίρεση των ωρών ενασχόλησης με τα εργαστήρια, από το διδακτικό ωράριο των υπευθύνων εργαστηρίων Φυσικών Επιστημών και Πληροφορικής.

Υποστήριξε ότι η εξοικονόμηση ωρών και εκπαιδευτικών δεν θα γίνει με δραματικές αλλαγές σε γυμνάσια και λύκεια. Μετέθεσε όλες τις απαντήσεις γύρω από το είδος αυτών των αλλαγών μετά τις πανελλαδικές εξετάσεις, προφανώς θορυβημένος από τη συζήτηση για πιθανή αγωνιστική αντιμετώπισή τους.

 Στο ίδιο μήκος κύματος απάντησε ότι η πρόσφατη, αναβληθείσα από το υπουργείο,  πρόσκληση στο ΔΣ της ΟΛΜΕ για την ανακοίνωση των αλλαγών σε γυμνάσια και ΓΕΛ, από Σεπτέμβριο, δεν ήταν παρά πρόσκληση για … ανταλλαγή απόψεων που δεν επείγει να οριστεί.

Έτσι για τις αλλαγές στην ΤΕΕ –που ψηφίστηκαν πρόσφατα- και την επίπτωση τους στον αριθμό των τμημάτων και τις μετακινήσεις καθηγητών, θα έχει εικόνα μετά. Για τις αναθέσεις μαθημάτων και τις ειδικότητες, μαθητών και καθηγητών, έχει την πρόθεση σαφούς μείωσης και δημιουργίας «γκρουπ» ειδικοτήτων, που θα διευκρινιστούν όμως αργότερα κ.ο.κ.

Είναι σαφές ότι αυτό που χρειάζεται  το επόμενο διάστημα είναι η κλιμάκωση του αγώνα για να μην περάσει καμία απόλυση αναπληρωτή , να δουλέψουν  όλοι όσοι εργάζονται στην εκπαίδευση και του χρόνου,  να γίνουν μόνιμοι μαζικοί διορισμοί τώρα ενάντια στα μνημόνια και στη λιτότητα. Να καταργηθούν όλα τα τελευταία μέτρα που διαλύουν μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα σε αθμια και βθμια εκπαίδευση. Μέσα από μαζικές διαδικασίες και ΓΣ να απαιτήσουμε:

Να πραγματοποιηθεί την επόμενη εβδομάδα  πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο με αίτημα την πραγματοποίηση μόνιμων μαζικών διορισμών, να μην γίνει καμία απόλυση, να ανατραπούν οι μνημονιακές αντιλαϊκές  πολιτικές.

Να κηρυχτεί  24 ωρη απεργία μέχρι το τέλος του μήνα

Κική Γιαννάτου

Γιώτα Ιωαννίδου

Γιώργος Γαλάνης

Μιχάλης Μιλτσακάκης

Κοινή ανακοίνωση των εκπροσώπων των Παρεμβάσεων ΠΕ και ΔΕ

ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ. ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ

Οι Παρεμβάσεις-Κινήσεις-Συσπειρώσεις χαιρετίζουν τους χιλιάδες εργαζόμενους, νέους, συνταξιούχους, αυτοαπασχολουμένους που πήραν μέρος στις απεργίες και στις κινητοποιήσεις του τριημέρου 6, 7, 8 Μάη ενάντια στην ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου, τη φορολεηλασία και το 4^ο μνημόνιο της άθλιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ και των ευρωενωσιακών συμμάχων της (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ, ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ).

Η κυβέρνηση υπηρετώντας τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου για μια ακόμη φορά αντιμετώπισε τον εργαζόμενο λαό ως εχθρό και χρησιμοποίησε όλο το κατασταλτικό οπλοστάσιο του κράτους έκτακτης ανάγκης.

Με συλλήψεις, προσαγωγές, χημικά, τραυματισμούς διαδηλωτών και κροτίδες κρότου λάμψης προσπάθησε να διαλύσει τη μαζική συγκέντρωση στο Σύνταγμα και ταυτόχρονα να στείλει το μήνυμα ότι και αυτή στην προμετωπίδα της αντιλαϊκής της πολιτικής θα έχει την βία και την καταστολή του εργατικού- λαϊκού κινήματος. Οι διαδηλωτές απάντησαν στην κυβερνητική βία με ανασύνταξη και εκ νέου παρουσία τους μπροστά στο Σύνταγμα.

Οι εργαζόμενοι τάχθηκαν συνολικά κατά των αντιλαϊκών πολιτικών των μνημονίων της ΕΕ και του ΔΝΤ, χωρίς να μπορέσουν σε αυτή τη φάση να αποτρέψουν την κατάργηση του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος και την δρομολόγηση του 4^ου μνημονίου.

Τεράστιες ευθύνες για αυτήν την εξέλιξη έχουν οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες (ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ, ΠΑΜΕ, ΜΕΤΑ και οι μικρότεροι συνοδοιπόροι τους) σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΔΟΕ-ΟΛΜΕ αφού για 8 ολόκληρους μήνες, ακολούθησαν την τακτική της διαμαρτυρίας για την τιμή των όπλων με τη μορφή της μιας 24ωρης απεργίας το μήνα, χωρίς απεργιακή και αγωνιστική κλιμάκωση, χωρίς καμιά διάθεση για την οργάνωση ενός κινήματος που θα διεκδικεί τη ρήξη, τη σύγκρουση και την ανατροπή αυτών των πολιτικών.

Ιδιαίτερα μετά την απεργία στις 4 Φλεβάρη επέλεξαν το δρόμο της αναμονής και της υποταγής στους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, με αποτέλεσμα και η 48ωρη απεργία που διακήρυτταν να γίνει… 24ωρη για την τιμή των όπλων. Αναμενόμενο το αποτέλεσμα, αφού τελικά υποτάσσονται στην αστική πολιτική στρατηγική γραμμή «με κάθε θυσία παραμονή στην ΕΕ και στο ευρώ» ή παραπέμπουν το θέμα στις καλένδες. Αφού αφήνουν την πρωτοβουλία των κινήσεων στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Ιδιαίτερα το αμέσως επόμενο διάστημα, όπου αναμένονται και νέα μνημονιακά αντιλαϊκά μέτρα οι Παρεμβάσεις ΠΕ-ΔΕ θα πρωτοστατήσουν στην πάλη των εργαζόμενων για την ανατροπή των μνημονίων και των αντιλαϊκών πολιτικών κυβέρνησης ΕΕ ΔΝΤ.

Οι Παρεμβάσεις ΠΕ-ΔΕ θα δώσουν όλες τους τις δυνάμεις για την υπεράσπιση και διεύρυνση του δημόσιου δωρεάν σχολείου και των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών. Θα παλέψουν για την πραγματοποίηση μόνιμων μαζικών διορισμών, να μη χάσει ούτε ένας εκπαιδευτικός τη δουλειά του, να μονιμοποιηθούν τώρα όλοι οι αναπληρωτές, να μην κλείσει κανένα νηπιαγωγείο και σχολείο.

Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, να συγκροτήσουμε ένα πλατύ, ενωτικό, εργατικό, κοινωνικοπολιτικό και αγωνιστικό μέτωπο με ξεκάθαρους στόχους και πρόγραμμα ανατροπής, που θα απαιτεί την κατάργηση όλων των μνημονίων, δανειακής σύμβασης και εφαρμοστικών νόμων, θα αρνείται το μονόδρομο της πολιτικής που επιβάλλουν η Ε.Ε., το ΔΝΤ και οι ντόπιοι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, θα οργανώνει τον διεθνιστικό αγώνα για τη ρήξη και έξοδο από την Ε.Ε. και το ευρώ, θα διεκδικεί ξανά το χαμένο πλούτο, θα αρνείται το χρέος, θα απαιτεί τη διαγραφή του και θα επιβάλει την παύση πληρωμής του.

Ο αγώνας συνεχίζεται, δεν υποχωρούμε, δε συμβιβαζόμαστε δεν υποτασσόμαστε.

Κοινή δήλωση των εκπροσώπων των Παρεμβάσεων ΠΕ και ΔΕ στα ΔΣ της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ

ΚΙ ΟΧΙ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ

Οι συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις της δρώσας αριστεράς κι όχι της κυβερνώσας γελοιογραφίας της, έχουν ένα σημαντικό καθήκον:

Στις νέες συνθήκες όξυνσης της αντιδραστικής επίθεσης κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΕΕ, ΔΝΤ,  να μην αφήσουμε να περάσει ο οδοστρωτήρας των μέτρων που ετοιμάζουν, στην κοινωνία και στην εκπαίδευση, με συμπαραστάτες ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ.

Η διάλυση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, καθώς και της δημόσιας, δωρεάν εκπαίδευσης διαμορφώνει ένα έδαφος κοινωνικής, ταξικής καταβύθισης.

Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε οργάνωση όλων των εκπαιδευτικών τόσο των μονίμων όσο και των αναπληρωτών-ελαστικά εργαζόμενων. Απαιτείται μαζικός, αποφασιστικός αγώνας σε σύγκρουση και ρήξη με την πολιτική κεφαλαίου, ΕΕ, ΔΝΤ και αιτήματα τις λαϊκές ανάγκες.

Αγώνας ενάντια στην προσπάθεια της γραφειοκρατίας, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, να καλλιεργούν αυταπάτες για το ρόλο της κυβέρνησης και του αστικού μπλοκ εξουσίας, αναμονή και υποταγή στις βουλές των «Θεσμών», να κάνουν την οργή απλή διαμαρτυρία και να σταματούν τους αγώνες όταν παίρνουν αποφασιστικά χαρακτηριστικά.

Αγώνας στα χέρια των αγωνιζόμενων, που θα ορίζεται από τις Γενικές Συνελεύσεις τους και θα σχεδιάζεται από αυτές, σε συντονισμό με όλους τους εργαζόμενους.

Σε αυτά τα καθήκοντα και ανάγκες είναι όσο ποτέ αναγκαίο να χτίζεται η ταξική αγωνιστική ενότητα των εργαζομένων και η κοινή δράση των συνδικαλιστικών δυνάμεων, που παλεύουν σε αυτή την κατεύθυνση. Το παράδειγμα των 36 ΕΛΜΕ και 40 ΣΕΠΕ πανελλαδικά, που καταδίκασαν τον κυβερνητικό «εθνικό διάλογο» ήταν ένα μικρό επιτυχημένο δείγμα, όταν οι πλειοψηφίες ΟΛΜΕ και ΔΟΕ δήλωναν τη συμμετοχή τους σε αυτόν.

Η πολιτική τακτική του ΠΑΜΕ, ενώ μιλά στο όνομα των παραπάνω, είναι να αρνείται το σχεδιασμό και την αποφασιστική κλιμάκωση της πάλης, στο πιο κρίσιμο σημείο της ταξικής αντιπαράθεσης.

 Έτσι, δεν βοηθά στη συγκέντρωση δυνάμεων και στην αποφασιστική αναμέτρηση με την κυβέρνηση, χαμηλώνει τη λαϊκή αυτοπεποίθηση και τη δυναμική των αγώνων. Μετά την απεργία στις 4 Φλεβάρη, όταν η κυβέρνηση ήταν στριμωγμένη και η αυτοπεποίθηση των αγωνιζόμενων ανεβασμένη, αντί να οξύνει την αντιπαράθεση με κλιμάκωση, έδωσε πολιτικό χρόνο στην κυβέρνηση και άφησε την πρωτοβουλία κινήσεων στη ΓΣΕΕ. 

Από το στόχο να μην κατατεθεί το αντιασφαλιστικό έκτρωμα στη Βουλή, το ΠΑΜΕ πέρασε στην πρόταση για μια 48ωρη απεργία αγνώστου ημερομηνίας, όταν κατατεθεί, δηλαδή κατόπιν εορτής. Έτσι υπονομεύτηκε η  δυνατότητα ανάσχεσης της επίθεσης και της δημιουργίας προϋποθέσεων για νικηφόρους  αγώνες. Θα είναι ολέθριο αν αυτό συνεχιστεί και τις επόμενες ημέρες –αφού το νομοσχέδιο κατατέθηκε- κυρίως αν η 48ωρη απεργία δεν αποτελέσει μάχη αλλά πορεία διαμαρτυρίας.

Αυτή  η πολιτική τακτική  είναι αναποτελεσματική στην  αντιμετώπιση της αντιλαϊκής επίθεσης και  στη δημιουργία  όρων νίκης των εργατικών αγώνων.  Γι’  αυτόν ακριβώς το λόγο, οι προτάσεις αποκλιμάκωσης του ΠΑΜΕ, υιοθετούνται σχεδόν πάντα από τις δυνάμεις του εργοδοτικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ (ΠΑΣΚ, ΔΑΚΕ, Παναγόπουλος) και χρησιμοποιούνται ως άλλοθι της αγωνιστικότητάς τους.

Να θυμίσουμε εδώ ότι το ΠΑΜΕ είναι πρώτη δύναμη στο ΕΚΑ, δεύτερη δύναμη στη ΓΣΕΕ, τέταρτη στην ΑΔΕΔΥ  και πρώτη σε πολλά εργατικά κέντρα σε όλη την Ελλάδα. Τις περισσότερες  φορές, ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚ και ΣΥΡΙΖΑ συνηγορούν με το ΠΑΜΕ στρεφόμενοι ενάντια σε μαζικές διαδικασίες κινήματος, με σκοπό να ανακόψουν αγωνιστικές τάσεις, όπως έκαναν και με την απεργία διαρκείας των καθηγητών και το Μάη και το Σεπτέμβρη του 2013.

Την αδιέξοδη αυτή  τακτική του ΠΑΜΕ, αντί της αυτοκριτικής και επανεξέτασης, συνοδεύει ως μόνιμη επωδός η κατηγορία ότι «φταίνε όλοι οι άλλοι και κυρίως οι Παρεμβάσεις»!

Είναι γεγονός πως  αν έχεις εκ των προτέρων αποδεχθεί την ήττα, αν έχεις την ηττοπαθή αντίληψη περί  αδυναμίας οποιασδήποτε κατάχτησης απέναντι στον «πανίσχυρο» συνασπισμό κυβέρνησης, μέσω του αποφασιστικού αγώνα, ε τότε ναι, πράγματι, το μόνο που απομένει είναι η στείρα μικρο-παραταξιακή λογική, ο ενδοαριστερός εμφύλιος και η ασφάλεια του πολιτικού  συμπεράσματος «είδες, μόνο το ΚΚΕ τα έχει πει καλά, ψήφισέ το την επόμενη φορά».

Τι νόημα έχει όμως για τη ζωή των εργαζόμενων το συμπέρασμα ότι «για την ήττα φταίνε οι άλλοι», αν κυρίως δεν αναμετρηθούν αποφασιστικά με το ερώτημα πώς θα νικήσουν.

Όταν  η συζήτηση φεύγει από το ουσιαστικό πεδίο της πολιτικής και τακτικής που απαιτείται για να είναι νικηφόροι οι αγώνες και περνά στο έδαφος της αναζήτησης «των κακών», επιστρατεύονται το ψέμα και η συκοφαντία.

Αυτά αποτελούν πια μόνιμο όπλο της προπαγάνδας του ΠΑΜΕ, προκειμένου να καλύψει τα αδιέξοδα της πολιτικής του γραμμής, αλλά και για να κόψει τους δεσμούς και την ανάγκη βαθιάς και ουσιαστικής συζήτησης και κοινής δράσης ανάμεσα στους αγωνιστές.

Στο στόχαστρο της συκοφαντικής του πολιτικής το προηγούμενο διάστημα βρίσκονται οι Παρεμβάσεις και το ρεύμα του ανεξάρτητου, ταξικού συνδικαλισμού.

Τελευταίο εύρημα, η δήθεν «ευθύνη και των Παρεμβάσεων» για τον «αποκλεισμό» της ΑΣΓΜΕ από τη συνάντηση με τον υπουργό παιδείας στις 21-4-2016, την ημέρα που πραγματοποιούνταν σε όλη την Ελλάδα μαζικές κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών, μόνιμων και αναπληρωτών ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης.

Η παρουσία των γονέων, όπως και αντιπροσώπων των αναπληρωτών και νηπιαγωγών στη συνάντηση, είχε την υποστήριξη  των Παρεμβάσεων  και στη ΔΟΕ και στην ΟΛΜΕ.

Όμως το ΠΑΜΕ προτίμησε να αποχωρήσει μαζί με την ΑΣΓΜΕ, χωρίς να δώσει μάχη και όχι να το απαιτήσει, όπως και έγινε με τους υπόλοιπους που τελικά συμμετείχαν στη συνάντηση. Συνεπές με μια αποτυχημένη λογική που λέει «αποχωρώ και καταγγέλλω» αντί του «απαιτώ και επιβάλλω».

Συνάδελφοι πρέπει να απαιτήσουμε και να επιβάλλουμε τις λαϊκές ανάγκες , σπάζοντας τα όρια και τα πλαίσιά τους, την καταστολή και την υποταγή στη μοίρα και τις απαιτήσεις των κυβερνώντων και των ισχυρών.

Όχι να διαμαρτυρόμαστε απλά και να καταγγέλλουμε τους δίπλα μας.

Απέναντι κοιτάξτε!

Να βάλουμε πλάτη και να αναμετρηθούμε με το πραγματικό ερώτημα, «πώς οι αγώνες μας θα νικήσουν». Μπροστά στο νέο οδοστρωτήρα των μέτρων να τολμήσουμε το ρίσκο της σύγκρουσης για την ανατροπή τους… Η νίκη που είχαμε με την υποχώρηση της κυβέρνησης στο θέμα των αναπληρωτών, είναι ένα καλό σημάδι και δείχνει το δρόμο.

Κική Γιαννάτου

Γιώτα Ιωαννίδου

Γιώργος Γαλάνης

Μιχάλης Μιλτσακάκης

Δήλωση των εκπροσώπων των Παρεμβάσεων στο ΔΣ της ΟΛΜΕ

ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ!

Η απόσυρση της διάταξης για τον τρόπο πρόσληψης των αναπληρωτών που ανακοίνωσε σήμερα στη Βουλή ο υπουργός Παιδείας, δείχνει ότι μόνο οι συλλογικοί, οργανωμένοι και ανυποχώρητοι αγώνες μπορούν να τους σταματήσουν!

Η μαχητικότητα και η δυναμική των κινητοποιήσεων, το πολιτικό κόστος από τον προσανατολισμό τους «φοβίζει» τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις και τις αναγκάζει σε υποχώρηση κι όχι οι δήθεν εθνικοί διάλογοι και τα άθλια παζάρια του γραφειοκρατικού, κυβερνητικού συνδικαλισμού για τους όρους χειροτέρευσης της ζωής μας.

Να συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο ανυποχώρητα, με οργάνωση κι αποφασιστικότητα. Να μην αφήσουμε να περάσει ο οδοστρωτήρας των μέτρων που ετοιμάζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, μετά τη συμφωνία της με ΕΕ – ΔΝΤ και με συμπαραστάτες ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΠΟΤΑΜΙ:

·       Το χειρότερο ασφαλιστικό – φορολογικό νομοσχέδιο όλων των εποχών, έχει κατατεθεί προς συζήτηση στη Βουλή, με πιθανή ημερομηνία ψήφισής του 9–10 Μάη.

·       Τα αντιλαϊκά μέτρα των 5,5 δις κλειδώνονται και έρχεται 4^ο μνημόνιο «κάβα» σαν συνέχειά τους.

·       Η πολιτική των μηδενικών διορισμών συνεχίζεται. Το υπουργείο αρνείται να καταργήσει το ν. 3848 και μειώνει δραματικά τις προσλήψεις αναπληρωτών.

·       Τα αντιεκπαιδευτικά μέτρα που περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο για την έρευνα ψηφίζονται άμεσα.

·       Νέα αντιδραστικά μέτρα δημοσιεύει στα ενδιάμεσα πορίσματά του, ο κυβερνητικός διάλογος των «προθύμων» που καλά κρατεί, προδιαγράφοντας νέο Αρμαγεδώνα για τα μορφωτικά και εργασιακά δικαιώματα στην εκπαίδευση (ΤΕΕ, γενική, ειδική).

Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ, καλύπτοντας για μια ακόμη φορά τα κυβερνητικά νώτα, δε θεωρεί όλα τα παραπάνω, σημαντικούς λόγους για να συνεδριάσει άμεσα και να οργανώσει τον αγώνα που πρέπει να δώσει ο κλάδος. Ακυρώνει συνειδητά το ρόλο της Ομοσπονδίας σε μια κρίσιμη στιγμή. Κατά τα άλλα περισσεύουν οι ανέξοδες κορώνες για «εγρήγορση» και «άμεση κλιμάκωση» στις προκηρύξεις των παρατάξεων, που ανατίθενται από την αρχή της χρονιάς άλλωστε στην ΑΔΕΔΥ.

Οι εκπαιδευτικοί, οι ΕΛΜΕ, οι επιτροπές αγώνα έχουν δείξει και σε άλλες αντίστοιχες περιόδους ότι ξέρουν καλά τι σημαίνει οργάνωση της αντίστασης και της πάλης, συντονισμός και αποφασιστικός αγώνας, με όλες τις μορφές. Να ανατρέψουμε τη βάρβαρη πολιτική τους. Να μην αφήσουμε τον υποταγμένο συνδικαλισμό, να στερεώνει τις καρέκλες του πάνω στα ερείπια των δικαιωμάτων και της ζωής μας.  Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας! Τώρα είναι που πρέπει να δώσουμε ακόμη μεγαλύτερη ένταση στους αγώνες μας!

ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!

Ιωαννίδου Γιώτα, Γιαννάτου Κική

Αθήνα, 26/4/16